LF Mężczyzna nr 5: Richard Mortimer

Jak trafiło ci się mieszkanie w Londynie? Dorastałem w Bradford na wyjątkowo podejrzanym osiedlu komunalnym i chodziłem do lokalnej szkoły publicznej. Byłem dość pilny, zdałem A-levels i spodziewano się, że od razu pójdę na studia, ale gdy już skończyłem, miałem już trochę dość nauki. Krótko pracowałem w banku, ale szybko mnie zwolnili, bo byłem kompletnie bezużyteczny. Zawsze wiedziałem, że chcę pracować w modzie. Ale naprawdę trudno było mi wymyślić, jak się do niej dostać. Poszedłem do doradcy zawodowego w szkole i powiedziałem mu – pamiętajcie, że był też naszym nauczycielem wychowania fizycznego – i on spojrzał na mnie pustym wzrokiem i powiedział, że mogę dostać staż w River Island. Byłem zdumiony. Nie chciałem pracować w handlu detalicznym. Moja siostra w tamtym czasie robiła kurs fryzjerstwa na lokalnym college’u. Była przerażona, kiedy dołączyłem, ale wyglądało na to, że to mnóstwo zabawy. Po tym podeszłam do Vidal Sassoon po rozmowę kwalifikacyjną wraz z 100 innymi osobami w Leeds i jakimś cudem udało mi się dostać tę pracę. Więc pracowałem tam przez jakiś czas, ale pewnego dnia obudziłem się i wiedziałem, że marnuję swój czas w Leeds i że muszę jechać do Londynu. Przyjechałem tylko z walizką i niewielką ilością pieniędzy, żeby starczyło mi na jakiś czas na noclegi w B&Bs. Byłem bardzo zdenerwowany. Co robili twoi rodzice? Czy mieli podobne kariery?Nie… Moja mama nie pracowała, a mój tata pracował w firmie zajmującej się eskalatorami. Skąd czerpałeś inspirację, dorastając?Wciąż czerpię. Prawdziwie mainstreamowe media zawsze mnie bardzo interesowały. Pamiętam, że oglądałem Jerry Hall w programie Wogan; byłem tak oczarowany jej sposobem chodzenia, wyglądem i mówienia. Stałem się nią zafascynowany. Madonna i Kylie również – jakoś do nich mnie ciągnęło, bez żadnego pomysłu, jak może potoczyć się moje życie. Zyskałeś ogólnokrajową uwagę, kiedy organizowałeś imprezy klubowe Boombox i inne wschodnim Londynie. Tęsknisz za tym?Nie! Myślę, że to zrobiliśmy i zrobiliśmy to naprawdę dobrze, ale nie mogę powiedzieć, żeby mi się to kiedykolwiek naprawdę podobało. Dla mnie to była ciągła praca. Najbardziej podobała mi się ta część nocy, kiedy dosłownie wszyscy już odeszli. Po tym, jak biedny personel baru posprzątał wszystkie potłuczone szkło, siadaliśmy i piliśmy coś, wtedy mogłem się w pełni zrelaksować. Byliśmy naprawdę dobrymi przyjaciółmi z menedżerem, więc czekaliśmy, aż wszyscy skończą. Kabina DJ-a znajdowała się za barem z tyłu i dosłownie, gdy tylko wchodziłem o 19:00, mówili: „No to kto chce być z tyłu?” i cały personel baru zaczynał się bić, bo każdy chciał być najbliżej DJ-a i cóż, robiło się niezłe zamieszanie. Gdzie byłeś przed Boomboxem?Przeprowadziłem się do Londynu, miałem kilka beznadziejnych prac, a potem poszedłem pracować do Josha Wooda [kolorysty]. Zakończyłem szkolenie u Josha, a potem poznałem Jamesa Jeanette’a, który ostatecznie przejął drzwi w Boomboxie. Skończyliśmy mieszkać razem w mieszkaniu tuż obok Kingsland Road, było straszne, ale tak tanie! 280 funtów miesięcznie! I pewnego dnia szliśmy przez Shoreditch obok salonu Tommy Guns i powiedzieliśmy: „oni serwują wódkę i piwo, podczas gdy się uczesz”. I pamiętam, że Duffy pracował tam w tamtym czasie, więc zapytałem go, czy są jakieś wolne miejsca, a on powiedział, że tak. Byłem tam szczęśliwy przez całkiem długi czas. Ale ponieważ był to tylko niezależny salon, pragnąłem jakiegoś rodzaju rozwoju. I wtedy zacząłem organizować imprezy klubowe. I tak szliśmy na dwór co wieczór, więc dlaczego by nie? Poza tym oznaczało to, że mogliśmy wybierać muzykę. A kiedy już zaczęliśmy, byłem w tym jak ryba w wodzie. Wspomniałeś kiedyś w wywiadzie, że „zabawa jest priorytetem, nie przywilejem”. Przypuszczam, że miałeś na myśli, że każdy powinien móc wyjść i się bawić?Tak, o to właśnie chodziło. Wtedy jeszcze nie było mediów społecznościowych, więc przeglądałeś listę kontaktów w telefonie i dzwoniłeś i wysyłałeś SMS-y do wszystkich osób w telefonie. Byłem co wieczór w klubach innych ludzi, naprawdę bezczelnie chodząc tam tylko po to, żeby rozdawać ulotki na własną imprezę klubową. Wtedy istniała naprawdę zgrana scena, której moim zdaniem już nie ma. A potem był Ponystep?Kiedy skończyłem Boombox… doszło do punktu, który widziałem, jak zdarza się wielu innym imprezom klubowym, gdy stają się naprawdę popularne, ludzie próbują na tym żerować i autentyczność umiera. Kiedy Boombox był na szczycie popularności z Kylie i innymi, zdecydowałem, że było świetnie, byliśmy na szczycie i było tylko jedno wyjście, czyli w dół. Fabric właśnie stracił licencję, co to oznacza dla Londynu w twoich oczach?Myślę, że to straszne, skończymy w podobnej sytuacji jak Nowy Jork za czasów Giulianie. Nowy Jork nie ma już duszy, i jeśli nie będziemy ostrożni, to samo stanie się z Londynem. Byłem kiedyś w fabric i absolutnie nienawidziłem tego miejsca, ale i tak podpisałem petycję, ponieważ wiele osób to lubiło i powinno mieć prawo się bawić. W 2007 roku pojawił się świetny artykuł w The Independent, w którym mówi się, że George and Dragon jest jak modowa scena Rover Returns wschodniego Londynu – jakie jest twoje zdanie na temat tego, w co się to zmieniło?Wiesz, wyparli ich ceny i otworzyli nowe miejsce – Queen Adelaide – które ma znacznie późniejszą licencję. I udało im się wydostać z tego trójkąta w Shoreditch, który zaczął przypominać Leicester Square. I, szczerze mówiąc, teraz jest tam trochę przyjemniej. Na wschodzie wciąż zostało jeszcze trochę zabawy. >Kup kolekcję Linda Farrow dla mężczyzn >Kup oprawki Richards