LF Mężczyzna nr 7: MARKUS LUPFER

Markus Lupfer to człowiek stojący za jedną z naszych najbardziej pożądanych współprac z projektantami. Znany przede wszystkim z innowacji w dziedzinie odzieży dzianinowej, londyński projektant nadal wyznacza kierunki w modzie damskiej. Powiedz mi, Markus, jak trafiłeś do świata projektowania? Wszystko zaczęło się od intuicji. Tam, gdzie dorastałem, w małym miasteczku w Niemczech, moda praktycznie nie istniała. Ale był taki program telewizyjny, który uwielbiałem, pokazujący nowe pokazy i nowe kolekcje. Pojawiały się Ungaro, Chloe i inni nowi projektanci. I po prostu miałem takie przeczucie, że kiedyś chciałbym zorganizować własny pokaz. Na początku trochę się bałem, czy dam radę. Potem poszedłem na studia artystyczne i uczyłem się projektowania mody, najpierw w Niemczech, a potem w Londynie, na Westminsterze, i to było coś niesamowitego. To najlepsze miejsce na świecie, nie chciałem stamtąd wyjeżdżać. Czym zajmowali się twoi rodzice? Czy mieli podobne kariery? Nie, nic wspólnego z modą. Moja mama naprawdę dbała o nas, dzieci. Mam troje rodzeństwa: starszą siostrę, młodszą siostrę i młodszego brata. Mój tata pracował w urzędzie miejskim w naszej wiosce, więc też nic wspólnego z modą. Jakie wspomnienia masz ze szkoły? Czy edukacja, czy doświadczenie było dla ciebie ważniejsze? Wiesz co, chodziło głównie o przyjaciół i poczucie wspólnoty. Ale było to niemal, jak to powiedzieć, bezpieczne. Zbyt spokojne. To było bardzo mieszczańskie, wygodne miejsce. Myślę, że doświadczenia są naprawdę ważne. Ale edukacja również ma znaczenie. Przez pierwsze dwa lata studiowałem w Niemczech i było to znacznie bardziej teoretyczne, uczyłem się podstaw, jak tworzyć wykroje. A potem, kiedy przyjechałem do Londynu – i myślę, że to właśnie pokochałem – wszystko kręciło się wokół kreatywności i estetyki, a nas zachęcano do rozwijania własnej osobowości, odkrywania siebie, naszych mocnych stron, umiejętności i osobistego stylu. W Niemczech nie miałem tego. Dzisiaj bycie marką jest niezwykle ważne. Czy masz tego świadomość? Oczywiście. To twój wizerunek, to, kim jesteś, a także to, co oferujesz swoim klientom. Twoje swetry z cekinami stały się niemal zjawiskiem kultowym, prawda? Czy uważałeś, że sytuacja wymknęła się spod kontroli? Mhm. Tak, trochę. Uważam, że to część mojej osobowości. Wszystko jest wykonywane ręcznie. Wszystko zależy od ciężkiej pracy. Dlatego lubię łączyć nowoczesność z tradycją. Wszystko jest robione ręcznie. To zajmuje dużo czasu. Ale dzięki temu mogę zaoferować szeroką gamę ubrań – od dziennych po wieczorowe, od casualowych po eleganckie, które można nosić na różne okazje i dopasować do stylizacji. Ilu ludzi pracuje dla ciebie? Jesteśmy dość małym zespołem, wewnątrz firmy jest nas około 20 osób. Wliczając freelancerów, więc nie jest to duża firma. Czuje się tu bardziej jak w rodzinie, co naprawdę uwielbiam. Kto jest dla ciebie najlepszym projektantem mody? Teraz i w przeszłości? Uważam, że dla różnych powodów są różni ludzie. Czasami patrzę na kogoś, bo jest niesamowity pod względem biznesowym. Czasami podziwiam kogoś twórczo, bo naprawdę odnalazł własny styl. Na przykład Margiela jest czymś naprawdę wyjątkowym, bo robił to, co robił, i robił to dla własnej estetyki, dla siebie. Tak samo Vivienne – jej ubrania to coś więcej niż tylko moda, to kultura młodzieżowa. A punk, jak wiadomo, wpłynął później na tak wielu innych projektantów. Co lubisz robić, gdy nie projektujesz? Jakie masz hobby? Uwielbiam podróżować w nowe miejsca i poznawać nowe kultury. Inspirują one moje ubrania, ale czasem chcę się po prostu wyłączyć. Kilka lat temu pojechałem do Etiopii, zresztą zrealizowałem tam projekt, ale to naprawdę fascynujące miejsce. Dwa lata temu pojechałem do Omanu i absolutnie go pokochałem. Uwielbiam dowiadywać się, jak żyją inni ludzie. A skąd bierze się inspiracja do twoich projektów? Z różnych miejsc. Może pochodzić od przyjaciół. Często punktem wyjścia jest intuicja. Mam pomysł na to, jak chcę, żeby wyglądała dana kobieta. Potem patrzę na różne inspiracje – na przykład angielską prowincję albo artystę. Kilka lat temu stworzyłem coś na podstawie fotografii Martina Parra. Ale każdy sezon jest inny. Osobiście spodobało mi się, że twoja kolekcja jesień/zima 2016 – zarówno męska, jak i damska – wyglądała niemal jakby była inspirowana fantazją. Fantazyjna i praktyczna jednocześnie? Czasami lubię się tym bawić. Do kolekcji wiosna/lato 2016 wyobraziłem sobie dziewczynę stojącą na pustyni, a potem nagle pada deszcz i ziemia zaczyna kwitnąć, i to jest trochę jak mała opowieść, którą tworzę, a następnie cała kolekcja jest wokół tego zbudowana. Jak wygląda twój dzień pracy? Przychodzę do pracy około 8:00/8:30 i przez pierwsze kilka godzin zajmuję się stroną biznesową, bankiem, administracją – no, staram się to robić – potem idę na różne spotkania projektowe dotyczące odzieży damskiej, męskiej, dzianinowej i tak dalej. Następnie sprawdzam produkcję. 80% działalności jest zorientowana na projektowanie i produkt, poszukiwanie nowych technik i tak dalej. Co jest najbardziej stresującym elementem twojej pracy? Najbardziej stresujący jest dla mnie presja czasu. Tworzymy cztery kolekcje odzieży damskiej i dwie kolekcje odzieży męskiej, więc dosłownie co dwa miesiące muszę stworzyć nową kolekcję, więc to ciągle termin za terminem za terminem, co jest naprawdę wyczerpujące, ponieważ nie można się spóźnić. Trzeba opracowywać nowe rzeczy, a całe opracowywanie zajmuje tak dużo czasu. Ale to mnie napędza, ponieważ zmusza do wymyślania nowych pomysłów i naprawdę ciężkiej pracy. Już teraz pracuję nad kolekcją jesień/zima na przyszły rok. Kończę kolekcję wiosna/lato 2017 i jednocześnie pracuję nad odzieżą dzianinową. Wczoraj wieczorem pracowałem nad odzieżą dzianinową do 1:00 w nocy. Co zainspirowało cię do zostania projektantem? To była we mnie siła napędowa. Nie pamiętam już zbyt wiele z czasów, gdy byłem młody, ale siostra mojej ciotki miała studio, w którym robiła rzeczy dla mojej babci. I szyła jej sukienki, a ja byłem nimi zafascynowany, oglądając wszystko. Co uważasz za szczyt swojej kariery? Wiesz, co jest naprawdę niesamowite? Kiedy niesamowite dziewczyny noszą rzeczy, które projektuję. Beyoncé coś nosiła, Madonna, Rihanna. To niesamowite, żeby to widzieć. A teraz opracowujemy sukienkę na gale Emmy dla Maisie Williams. Gdybyś nie był projektantem, czym byś się zajmował? Zawsze kochałem architekturę. Zdecydowanie mógłbym być architektem. Albo pracować w branży kosmicznej. Uwielbiam wszystko, co związane z gwiazdami. Jakie kierunki w sztuce podziwiasz, jeśli w ogóle, i jakich artystów? Uwielbiam pop-art, mam dość graficzne podejście. Ale lubię też Picassa. Co dalej? Po prostu chcę nadal czuć ekscytację rzeczami. I zamiast myśleć, że moja firma musi być taka albo taka, chcę po prostu nadal robić to, co kocham, i robić to dobrze. Bycie naprawdę kreatywnym jest ważne w środowisku, które jest dość techniczne. Chcę móc eksplorować i rozwijać. >Kup kolekcję męską Linda Farrow >Kup kolekcję z serii Markus Lupfer Collaboration